fbpx

Jak nauczyć dziecko porządku?

„Porządek”, „sprzątanie”, „odnoszenie rzeczy na miejsce”- to terminy, które wielu rodzicom podnoszą mocno ciśnienie. Niektórzy już dawno wyluzowali w tym temacie, a inni próbują egzekwować.

W dzisiejszym poście będziecie zdradzam metody stosowane przez nas.

Większość teorii, które dziś tu zaprezentuję jest zaczerpnięta z pedagogiki M. Montessori. Okres sensytywny na porządek trwa od urodzenia do 4,5 roku życia. Jeżeli do tego czasu nie nauczymy dziecka tych czynności lub nie zapewnimy im odpowiednich bodźców bardzo trudno będzie nam je później egzekwować.

Zacznę od początku, czyli od samego procesu przygotowywania otoczenia dla dziecka. Pisałam o tym we wpise Przystosowane otoczenie.

Przystosowane otoczenie do wieku dziecka jest niezbędna podstawą. Bez tych elementów dziecko będzie miało duże utrudnienie.

Jak ma odłożyć zabawkę na miejsce skoro półka jest wysoko?

Gdzie ma powiesić swoją kurtkę lub ręcznik skoro nie ma wieszaczka na wysokości jego rąk?

Jak ma wygodnie pracować skoro stół sięga mu po samą brodę?

Moje wskazówki dotyczące nauki porządku od małego kiedy mamy już przystosowane otoczenie.

1. Mniej znaczy więcej

łatwiej jest zapanować nad porządkiem kiedy rzeczy jest mało. Ciężko jest  powiedzieć ile tych zabawek powinno być, ale powinniście odczuwać pewien niedosyt. Kiedy wchodzicie do pokoju i macie wrażenie, że zabawek jest za dużo. To dla Waszych dzieci jest tego 2 razy za wiele. Dziwicie się, że dziecko nie chce sprzątać klocków? Ma ich 100, więc pewnie dlatego. 30 klocków nie sprawiłoby takiej trudności. Warto się nad tym zastanowić kiedy dziecko odmawia sprzątania.

2. Jakość

zwracajmy uwagę na jakość kupowanych zabawek. Naprawdę lepiej jest mieć dosłownie 10 porządnych rzeczy na półce niż 100 byle jakich.

3. Dostosowanie do wieku

w pokoju powinny się znajdować zabawki/pomoce dostosowane do wieku dziecka. Bez sensu jest trzymać na półkach stare sortery, grzechotki, proste układanki kiedy nasze dziecko już interesuje się literami. Takie otoczenie jest mało stymulujące i często dzieci się nudzą.

4. Brak odciągaczy uwagi

zabawki interaktywne, grające nie wnoszą wiele do rozwoju dziecka, a często rozpraszają od prawdziwej pracy.

DSC_5558-horz
DSC_5556
DSC_5561
DSC_5562
DSC_5564
DSC_5563
DSC_5553

5. Organizacja otoczenia

zabawki lepiej jest trzymać na małych tackach lub w koszykach niż w pudełkach kartonowych (chyba, że opakowanie jest niezbędne np. puzzle). Zwróćcie uwagę na te dwa zdjęcia. Po lewej stronie te same pomoce w pudełkach, a po prawej wyłożone i ładnie wyeksponowane. Taki sposób prezentacji jest bardzo atrakcyjny dla dziecka i daje od razu sygnał do tego, że to jest jej miejsce. Nie ma też trudności z posprzątaniem pomocy na miejsce.

Dodatkowo podczas przenoszenia dzieci ćwiczą równowagę i grację.

6. Podział pokoju na strefy:

  • strefa odpoczynku – łóżko i w niedalekim zasięgu półka z książkami. Pisałam o tym w poście Miejsce do spania
  • strefa pracy przy stoliku- obok mamy półkę z łatwo dostępnymi akcesoriami przydatnymi do pracy przy stoliku. W biurku jest również szuflada na odpowiednie rzeczy. Na stoliku nie powinno stać za dużo rzeczy, najlepiej żeby było puste.
DSC_5565
DSC_5537
  • strefa półek z pomocami- dostosowane do wzrostu dziecka, aby bez problemy mogło zdjąć pomoc i ją odłożyć
DSC_5559
  • dywan do pracy i zabawy – Montessori stosowała małe dywaniki rozwijane przy każdej pracy na podłodze. U nas się ta metoda nie sprawdziła. Stwierdziłam, że nie będę wprowadzać żadnych sztuczności, a taka wydawała mi się praca na dywaniku rozwijanym za każdym razem. Taki sposób sprawdza się w przedszkolach kiedy jest dużo dzieci i ciężko jest odgraniczyć miejsce na podłodze. Mamy dywan, który leży w centralnej części pokoju. Tam Lilka najczęściej bawi się na podłodze. Co jest fajnego w takim dywanie? Żeby wziąć nową rzecz dziecko musi odłożyć poprzednią, bo nie będzie miejsca na dwie.
DSC_5567

7. Pozbywamy się worów  z zabawkami

wbrew pozorom pudełka na zabawki, pojemniki i skrzynie utrudniają wprowadzanie porządku. Aby coś znaleźć trzeba wysypać wszystko na podłogę. Taki model porządkowania nazywa się upychaniem.

8. Wymienianie zabawek/pomocy raz na jakiś czas

Ja robię podmianę raz na około 3 tygodnie. W tym czasie dziecko jest  w stanie znudzić się proponowanymi aktywnościami lub je przyswoić. Obserwujmy dziecko, jeżeli wciąż korzysta  z jakiejś zabawki- zostawmy ją.

9. Przykład

do niczego nie zmuszamy. Pokazujemy tylko, że miejsce tej rzeczy jest tutaj. Kiedy dziecko prosi- pomóżmy mu. Nie grozimy, że oddamy je innym dzieciom i „nie wyrzucamy zabawek do kosza”.

10. Zwróćmy uwagę na funkcjonalność

Im dziecko chętniej z czegoś korzysta to znaczy, że jest dobrze dostosowane. Jeżeli setny raz nie odwiesiło swojego ręcznika na miejsce to zastanówmy się jaka jest tego przyczyna. Może wieszak jest zły lub sznureczek do zawieszenia za krótki.

Tak to wygląda w teorii. Nie myślcie, że dzięki tym wskazówkom Wasze dziecko nagle zacznie trzymać sterylny porządek w pokoju. Jest to proces długotrwały, ale z pewnością przyniesie dużą satysfakcję w przyszłości.

Aby zobrazować kontrast między teorią, a praktyką weszłam minutę temu do pokoju Lilki i zrobiłam zdjęcie tego co tam zastałam.

DSC_5647

SMARTPARENTING - nebule.pl dla rodziców, którzy chcą wiedzieć więcej